Morgenochtend ga ik naar Enschede toe. Van een huisgenote hoorde ik dat er weliswaar nog hekken staan maar dat wij wel in het huis mogen. Even verderop staat het provisorische bloemenmonument voor de slachtoffers van de ramp. Veel emotie daar natuurlijk. Een vriend van mij adviseerde me om niet te gaan omdat ik niet zou kunnen slapen van de af en aan rijdende bussen, auto’s en graafmachines. Om maar te zwijgen van de helikopters met zoeklichten en het geschreeuw van mensen. Ik wil er toch heen.