Ik ben thuis en zit achter mijn eigen computertje. Mijn kamer kijkt uit op de straatkant van de Deurningerstraat en terwijl aan de overkant er overal glas uit ligt -etalages vooral- is bij ons aan de voorkant bijna alles intact. De poort in ontzet en in het huis zelf is er wel veel glasschade, wat ontzette kozijnen, scheuren in de muur en wat doorgevallen houten muurtjes. Huisgenoten hebben gisteren zelf de pannen op het dak rechtgezet en zijn nu nog bezig om glas uit kozijnen te timmeren.
Ik heb vernomen dat de huisbaas met haar man -die is ondernemer- vandaag weer even langskomt. Gisteren -vlak voor de storm en regen- was haar begroeting heel kil. Dat we niet zo’n terinzooi in het huis hadden moeten maken -dat zegt ze altijd- en dat ze hier nog wel op terug zou komen (op het feit dat wij studenten zijn dus). Saskia was er door ontdaan en was in huilen uitgebarsten. Zonder gevoel en tactloos. Terwijl in de omgeving iedereen aan het timmeren is, zitten wij hier met open kapotte ramen. Terwijl de huisbaas aannemer is. Ondanks -sporadische- beloften is er nooit iets aan het huis gedaan. Nu ontkomt ze er niet meer aan. Ze had het liefste gehad dat het huis helemaal plat was, dan was ze er van af. Nu zijn wij vervelende huurders en kan ze niet om renovatie heen. Ik ga nu eerst wat stofzuigen en dan wat mensen bellen. Ook wil ik gaan onderzoeken wat de gemeente voor ons kan doen.