Ik heb vanavond repetitie gehad met ons orkest. Onze voorzitter en dirigent hebben veel moeite gestoken, vanaf zondag al, om ‘iets’ te doen naar aanleiding van de ramp. Het is ons nu gelukt om te mogen spelen tijdens de stille tocht van vrijdagavond. Wij zullen spelen van 18:30 tot 19:30 in het Volkspark, terwijl de stoet van het Muziekcentrum naar het bloemenmonument aan de Deurningerstraat en dan weer naar het Volkspark gaat. Na 19:30 neemt het Orkest van het Oosten het van ons over en blijven wij netjes zitten op ons kleine podiumpje. Het was heel indrukwekkend om te zien hoeveel mensen er vanavond aanwezig waren op deze ingelaste repetitie. Het doet me goed om te horen dat mijn vrienden meelopen in de tocht.
Toen ik net langs het bloemenmonument fietste viel het me op dat er twee mannen, onafhankelijk van elkaar, op hun eigen manier stil stonden bij deze ramp. De ene stond met de fiets in z’n hand letterlijk stil en de ander was begaan met de getuigschriften van anderen, die hij nauwkeurig scheen te lezen. Inmiddels is het monument enkele lagen bloemen dik en dit zal de komende dag alleen maar toenemen. Het is heel indrukwekkend om er langs te lopen. Elke keer dat ik er langs kom doet het me iets. Er branden kaarsen waardoor het lijkt alsof er een nieuw bedevaartsoord is ontstaan.