Als je zo eens terugblikt op de negentiger jaren, dan kan ik niet zeggen dat het een goede of slechte tijd is geweest. Er kwam teveel langs om een redelijke ordening aan te kunnen brengen. Dit decennium bracht ons niet alleen homo Ken (van Barbie), Riot Grrrls, new age, Prozac, buitenaardse ontvoeringen, Seattle en Marilyn Manson maar ook Donna Tartt (iemand nog iets van haar gehoord na het briljante Secret History?), Twin Peaks, de comeback van John Travolta, techno en Internet. Een hippe hedendaags filosoof zou deze selectie betitelen als typisch postmodern, een eigenschap die eigenlijk voor het hele decennium geldt. Maar het is uitgerekend deze term die ontbreekt in de a-z of the ’90s. Daarom een aparte vermelding hier: In philosophy, postmodernists typically express grave doubt about the possibility of universal objective truth, reject artificially sharp dichotomies, and delight in the inherent irony and particularity of language and life. En de belangrijkste pomo filosofen.

Het postmodernistische gedachtengoed wordt becritiseerd vanwege haar vrijblijvendheid. Als alles in zijn context gezien moet worden, heeft het dan nog wel zin om het met elkaar eens te willen worden over bepaalde zaken? Daarom hier voor de de postmodernisme-haters een postmodernism essay generator, filosofische poep terwijl u wacht.