Deze site doet mee aan de day with(out) weblogs.

Deze weblog is nu bijna een jaar in de lucht. Wat begon als een pretentieloos probeerseltje groeide uit tot een netwerkinstituut van mensen die af en toe de moeite nemen om de gevallen engel te bekijken. Niet dat het altijd even interessant is, maar kijken zullen ze. Deze week nog kreeg ik een mailtje van een vriend die zich zorgen maakte om mij. Hij had immers al een poosje geen nieuwe entry van mij gezien. Of het nog wel goed ging met mij?

Ooit stelden – ongetwijfeld Amerikaanse – kunstenaars het initiatief a day without art in. Op deze dag worden alle kunstuitingen vervangen door een zakelijke tekst, die aandacht vraagt voor de relatie tussen de gevaren van AIDS en het voortbestaan van de kunstscene. Vraag me niets over de details van het verband tussen AIDS en kunstenaars, want daar kan ik wegens kennisgebrek geen uitspraak over doen. Keith Haring is doodgegaan met AIDS, en zo zijn er vast meer kunstenaars (waarvan je het vaak niet eens weet). De vele werken van Haring in de musea (en op stropdassen en theemutsen) doen eens te meer inzien wat een gemis het is dat deze kunstenaar er niet meer is. Veel van Harings werk staat in het teken van zijn strijd tegen AIDS en nog steeds is hij een icoon voor zowel de homobeweging als AIDS-organisaties.

Hoewel een weblog in eerste instantie wordt gemaakt door een verzameling ‘leuke sites’ geven veel mensen er een persoonlijk karakter aan. Dit weblog is bij tijd en wijle vrij persoonlijk van aard geweest, omdat ik bepaalde zaken erg belangrijk vond of omdat ik een therapeutisch instrument nodig had om dingen van me af te schrijven. Veel mensen kunnen niet meer zonder.

Vandaag doen we het zonder een weblog. Om aandacht te vragen voor WereldAIDSdag. In de aanloop hiernaartoe had ik een artikel in m’n gedachten waarin ik de paus er flink van langs zou geven. Ik wist precies wat ik wou gaan zeggen. Dat AIDS in Afrika zich minder snel zal verspreiden wanneer de katholieke kerk haar verzet tegen het gebruik van condooms laat varen. Dat het een schande is dat de missionarissen alleen oog hebben voor het aantal bekeerden in hun boekje en niet voor de mensen zelf. Het zieltje is immers toch al gered, ook al gaat het lichaam dood aan AIDS.

Maar dat verhaal verwacht iedereen al van mij. En dus wil ik het juist weer even anders doen. Ik wil aandacht vragen voor de mensen achter de HIV-positieven en AIDS-patienten. Nog steeds verkeren velen in een sociaal isolement. En dat terwijl er dankzij wetenschappelijk onderzoek veel vooruitgang is geboekt met het terugdringen van de gevolgen van de ziekte. Het leven houdt niet op als je HIV+ bent. Je bent nog niet dood als je AIDS hebt. Nog veel te weinig mensen beseffen dat.

Dat sociale isolement moet niet onderschat worden. Een paar jaar geleden heb ik met medestudenten een stadscollecte gedaan voor het AIDS-fonds. De reacties die je van sommige mensen krijgt zijn niet mis. En dan loop je alleen met die bus rond, kun je nagaan…

Gelukkig heb ik hele positieve herinneringen aan die collecte, met name door de steun van vele jonge mensen, die niet zelden grote bedragen in de bus gooiden. Deze jongeren willen met deze daad misschien hun eigen ideeen over AIDS uitstellen, in de berusting dat ze zojuist iets goeds hebben gedaan. Maar hoe zouden ze reageren als ze in hun directe omgeving werden geconfronteerd met een echte AIDS-patient?

Hoe zou jij reageren?