Iron Avantgarde begint met duistere klanken die doen denken aan het einde van een zojuist uitgevochten oorlog. Duitse strijdmarsen mengen zich in het beeld, waarna een Duitse stem oproept tot het luiden van de klokken voor de gevallenen. Kerkklokken bedekt met lagen gitaarnoise beantwoorden deze oproep. Wat volgt is een moeizame tocht door zompige loopgraven en vlak daaronder: de krochten van de hel. Treurkoortjes worden afgewisseld met zware metaalklanken (Stahl!) en buitengewoon lichte Bud Spencer-achtige soundtrackfragmenten, die het gevoel van vervreemding kracht bijzetten. Dit alles wordt geserveerd met Deutschsprachige monologen, marsen en flarden oorlogshandeling. De verontrusting die dit oproept komt voort uit de inbedding van deze fragmenten in een luchtige context van uptempo Italiaanse en Slavische liedjes en niet zozeer uit de fragmenten zelf. Iron Avantgarde is een intrigerend luisteralbum dat je voortdurend op het verkeerde been zet. Echt gevaarlijk wordt het nooit. En terwijl ik dit schrijf gaat Nancy Sinatra’s These boots are made for walking over in marsgeroffel en mitrailleurgeratel. Lachen over de verschrikkingen van de onze wereldoorlogen, mag dat? Lachen over de vermeende onschuld van Nancy Sinatra, mag dat? Lachen over de onvermijdelijkheid van oorlog, mag dat? Een beter wapen tegen apathie is er niet. En een beter medicijn ook niet, zeggen ze. Maar mijn gelach verstomt in het treurliedje dat de plaat besluit. En in het dronkemansgelal van de frontsoldaten die met verlof zijn. Draai dit album bij een partijtje Risk en je doet een nieuwe collectieve ervaring op, gegarandeerd.