Vriend en vijand zijn het hierover eens: het debuutalbum van Spinvis behoort tot de beste platen van de afgelopen jaren. Nederlandstalig, onorthodox, electronisch en een goede beheersing van het schrijversambacht, Spinvis heeft het allemaal in zich. Belangrijk bij Spinvis zijn de teksten: schijnbaar willekeurige observaties uit het dagelijks leven, die bij herhaaldelijke beluistering herkenbaarheid oproepen. Bij Spinvis moet je niet zijn voor vervelende studentikoze teksten of bloedeloos HAVO-proza (aan een Marco Borsato hebben we genoeg). Spinvis associeert erop los en zo wordt een liedje over een vervelend feestje toch nog een genot om naar te luisteren. Spinvis is bij vlagen zeer humoristisch, zonder zich daarop te laten verstaan. Spinvis ontroert, is ontwapenend, fris en fruitig – ik weet geen andere woorden. Dat Spinvis een eenmansproject uit Nieuwegein is betekent geenszins dat het een saaie plaat is geworden. Spinvis knutselt op zijn zolder alles zelf in elkaar en maakt daarbij gebruik van zijn computer, samplers, akoestische instrumenten en het speelgoed van zijn kinderen. Spinvis is niet te grijpen, en klinkt de ene keer als een kruising tussen Air en de Beatles, dan als Beck meets the Boo Radleys om daarna als een hybride hiphop-crooner verder te gaan. Dat het nooit stuurloos raakt is te danken aan de traditionele songstructuur (couplet, refrein) en de charmante melodieen die als een leidraad door de plaat lopen. Deze ongekunstelde lofi-plaat is een must voor de avontuurlijke popliefhebber. Van Spinvis gaan we nog veel horen. Naar verluidt is hij nu bezig met het samenstellen van een band (profiel van de muzikanten: 70 jaar of ouder) om te gaan touren. Gaat dat zien als het eenmaal zover is. In de tussentijd helpt deze plaat u uw zomerdepressies door!