Regisseur Romero maakte naam met zijn eerste film ‘Night of the living dead’, die meteen de aanvang van een nieuw horrorgenre markeerde. Zijn zombiefilms zijn oorspronkelijk en amusant. Zijn eerste film maakte indruk door scenes waarin zombiezonen happen uit hun ouders nemen (inlossing van de wraak als gevolg van Oedipus-complex) en waarin zombienegers zich tegoed doen aan blank vlees (de zwarte neemt wraak voor de slavenhandel). Opmerkelijk genoeg werden zijn vleesetende negers door de volkse pers voor kannibalen versleten (de blanke zombies werden ontzien), waardoor Romero in een dubieus daglicht kwam te staan. Met ‘Dawn of the dead’ ziet het beeld er smakelijker uit (in kleur!) en is het thema wederom maatschappijkritisch. Er strompelen duizenden zombies in een megawinkelcentrum en ze hebben honger. Een hulpteam scheurt in een auto door de winkels en schiet de zombies aan flarden, en in eens ruk door de winkels ook. Een briljant gegeven en nog immer (ook ruim 20 jaar na dato) zeer vermakelijk.