Nick Cave - No more shall we part
Het nieuwe album van Nick Cave is een voortzetting van de persoonlijke en introverte sfeer van zijn vorige album (The boatman’s call) maar qua instrumentatie een stuk uitbundiger. Prominent in het geluidsbeeld, naast de piano en stem van Cave zelf, is de van alcohol doordrenkte soloviool van Warren Ellis (afkomstig van The Dirty Three) en de background vocals van de zusjes McGarrigle. Met name de omfloerste vrouwenzang zorgt er voor dat het geheel af en toe associaties oproept met het werk van Leonard Cohen, hoewel de invloed van de Canadese bard sinds de eerste plaat van Cave eigenlijk nooit echt afwezig is geweest. Qua thematiek lijkt zijn fascinatie voor het gewelddadige Wilde Westen nu voorgoed plaats gemaakt te hebben voor (het verlangen naar) de liefde en de bijbehorende perikelen, wat weer de nodige mooie beelden oplevert. In zijn persoonlijk leven heeft hij rust gevonden (alweer enkele jaren gelukkig in London met vrouw en kindjes) en dat blijkt af en toe uit zijn teksten. Na zijn laatste album had ik de angst dat Nick Cave een eenzame crooner zou worden. Zijn stukgelopen relatie met PJ Harvey had zijn littekens achtergelaten. Na No more shall we part enkele luisterbeurten gegeven te hebben, zou het me niet verbazen wanneer er op zijn volgende album weer ouderwets gerockt wordt. Nick Cave maakt met dit album geen nieuwe vrienden, maar fijnproevers krijgen later spijt als ze dit prachtige vitale werkje laten passeren.
No Comments Yet