Het was een goed festival, waarbij zowel de traditionele jazznamen alsook crossover bands en vernieuwende jazzuitingen goed vertegenwoordigd waren. Voor elck wat wilsch zullen we maar zeggen.

De eerste dag stond voor ons in het teken van het Duitse ACT-label. De groep van contrabassist Lars Danielsson met onder andere Bobo Stenson op piano bracht een sfeervolle maar ook prettig prikkelend en bij vlagen groovende set. De Zweed had er duidelijk plezier in. Hierna was het de beurt aan [em], de band van het jonge Duitse trio Michael Wollny (piano), Eva Kruse (bas) en Eric Schaefer (drums). Om beurten kondigden de bandleden de zelfgeschreven nummers aan, voorzien van grappig commentaar. “The song The Mean Spider Of Tandorine is about the inner character of Eva.” Ook [em] had er lol in en was zichtbaar onder de indruk van de aandacht die ze van het publiek kregen. En terecht. [em] maakt avontuurlijke muziek met invloeden uit dance en films. Lichtpunt in de band is drummer Eric Schaefer, die kleine en kwetsbare momenten met percussie, kettingen en belletjes moeiteloos afwisselt met funky slagwerkpartijen met hoge groovefactor. Niet iedereen zal de vele tempowisselingen waarderen, maar wij lusten er wel pap van. Na [em] was het tijd voor haar inspiratiebron Der Rote Bereich, een bizarre Berlijnse cultband die haar naam eer aan doet. Inmiddels gereduceerd tot trio met basklarinettist Rudi Mahall, drummer Oliver-Bernd Steidle en Frank Möbus op elektrische gitaar brachten ze een nerveuze bak herrie die het verrassend goed deed bij het in groten getale toegestroomde publiek (dat volgens Mahall ongetwijfeld in afwachting was van hetgeen wat komen ging: Brad Mehldau). De bij nadere beluistering verrassend inventieve harmonieen van Möbus werden vakkundig om zeep geholpen door zijn eigen effectpedalen en door basklarinettist Mahall, die iedere neiging tot mooispelerij wist te voorkomen door zijn vette uithalen. Tot verbazing van de band en van platenbaas Siggi Loch waren hun cd’s heel snel uitverkocht. Mijn cd van [em] liet ik door de zeer jonge pianist signeren, die aangaf niet alleen van Der Rote Bereich maar ook van pianist Brad Mehldau een groot bewonderaar te zijn. Door een vertraagd vliegtuig ging zijn eerste concert op de avond niet door. Als meer-dan-goedmaker gaf Brad Mehldau een soloconcert voorafgaand aan het concert van de Perico Sambeat Group. Zoals verwacht speelde de gekweld kijkende pianist onder meer een cover van Radiohead, en richtte hij zich in het Nederlands tot het publiek. Zonder meer interessant waren zijn interpretaties van enkele liedjes van Nick Drake. Brad werd na afloop vergezeld van Kurt Rosenwinkel (gitaar), Joe Martin (bas), Nate Smith (drums) en Perico Sambeat, de Spaanse saxblazer. Sambeat zag er minder beroerd uit dan op de hoes van de plaat, maar met zijn rare staartje blijft hij een apart figuur. Voor de eerste keer sinds de opname van de plaat “Friendship” in 2003 werd de muziek van de Perico Sambeat Group live voor publiek gespeeld. De vrienden Sambeat, Rosenwinkel en Mehldau gaven een onderhoudend optreden, waarbij het respect voor elkaars kwaliteiten centraal stond. Het was na tweeen dat we elkaar aankeken en ons afvoegen hoe de komende twee dagen deze eerste dag zou kunnen overtreffen.

In de loop van de week volgt de recensie van de 2e en 3e dag. En wellicht pas ik de tekst nog aan her en der. Op Flickr zijn reeds enige foto’s te vinden.