Austra – Feel It Break
Heerlijke synthpop uit Canada met wave, goth en dansvloerinvloeden. Roept referenties op aan Ladytron, en dat is geen verkeerd teken.

Balam Acab – Wander/Wonder
Ondergedompeld in diverse lagen van geluid doen stemmen uit een andere wereld een beroep op ons inlevingsvermogen. En dat lukt wonderwel goed.

Biosphere – N-Plants
Profetisch werk van de grootmeester van de arctische ambient met Japanse kerncentrales als thema. Het onderwerp dwingt tot kille afstandelijkheid en dat weerklinkt in de muziek.

David Lynch – Crazy Clown Time
Opmerkelijk solodebuut geeft de auditieve ervaring die je van deze regisseur verwacht: onheilszwangere blues en vervreemdende uitstapjes. David Lynch inspireerde als filmmaker vele muzikanten en maakt de cirkel rond.

The Haxan Cloak – The Haxan Cloak
Met strings, electronica en percussie weet Haxan Cloak een atmosferisch werk neer te zetten dat tegelijk aards en ongrijpbaar is.

John Zorn – The Satyr’s Play / Cerberus
Ik gun John Zorn het commerciële succes van zijn meer toegankelijke albums, met als voorlopige artistieke dieptepunt het kerstalbum van The Dreamers. Gelukkig maakt hij ook nog wild om zich heen slaande producties zoals deze.

Jóhann Jóhannsson – The Miners’ Hymns
Dat schoonheid niet kan bestaan zonder dat er iets wringt of schuurt illustreert Jóhann Jóhannsson op deze droefgeestige soundtrack. In tegenstelling tot veel van zijn neoklassieke kompanen lukt het hem wel om een spannende plaat af te leveren.

Kleefstra | Pruiksma | Kleefstra – Deislieper
Betoverende experimentele ambient van vaderlandse bodem met hoofdrol voor percussie, gitaar en donkere Friese poëzie.

Tim Hecker – Ravedeath, 1972
Indrukwekkend noisewerk, fraai opgebouwd uit het klankfundament van een heus kerkorgel. Kippenvel.

Vladislav Delay Quartet – Vladislav Delay Quartet
Improv door electronicatypes. Een spannende combinatie die we in de toekomst vaker gaan zien. Live op TodaysArt een grote teleurstelling maar op plaat nog steeds zeer genietbaar.

ANBB – Mimikry
De abstracte ritmische electronica van Alva Noto gaat een spannend gevecht aan met de vocale acrobatiek van Blixa Bargeld. Zonder overbodige wapenstilstanden. (Spotify)

Black Mountain – Wilderness Heart
Vette psychedelische rock met lieflijke uitstraling. Uit een andere tijd. (Spotify)

Broken Bells – Broken Bells
Ver weg van geforceerde hippigheid leveren James Mercer (The Shins) en Danger Mouse (onder andere Gnarls Barkley) met Broken Bells het creatieve resultaat van een organische samenwerking. (Spotify)

Caribou – Swim
De zomer in huis, ook al is het hartje winter. Oorspronkelijk en dansbaar. (Spotify)

Clubroot – II: MMX
Donkere dubstep voor een lege dansvloer die de klanken van de vorige nacht echoot. Gebruik het ijskoud. (Spotify)

Emeralds – Does It Look Like I’m Here?
Bijna niet te beschrijven. Psychedelica, Motorik, krautrock. Space is the place! (Spotify)

The Fall – Your Future Our Clutter
Weer een nieuw hoofdstuk in de omvangrijke discografie, en dit is een van de betere. Repeterende basloopjes, vileine teksten en hoorde ik daar een stukje Daft Punk in de gruizige mix? (Spotify)

Gonjasufi – A Sufi And A Killer
Fascinerend knip- en plakwerk van gladde easy listening, overstuurde etno-ambient en gestoorde dubstep wordt op effectieve wijze bij elkaar gehouden door de stem van Gonjasufi.

Pantha du Prince – Black Noise
Schijnbaar minimale techno wint aan warmte door toevoeging van enkele toeters en iets meer bellen. Doet het goed op de dansvloer maar ook in de huiskamer. (Spotify)

Swans – My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky
Geslaagde comebackplaat, dat heb ik altijd eens willen zeggen. De rijk gearrangeerde wall of sound smelt samen met de gekwelde zieleroerselen van Michael Gira. (Spotify)

Dat doen ze door muzikanten uit hun vertrouwde context te halen en het woord centraal te stellen, zoals gebeurde bij het interview met Rufus Wainwright op woensdag. Rufus werd in een kleine tent op het Lange Voorhout geinterviewd door de Belgische popjournalist Serge Simonart. Het gesprek ging over Barbara Bush (die Rufus gekend heeft voor ze presidentsvrouwe werd), Sean Lennon (met wie Rufus samenwoonde), z’n moeder Kate McGarrigle (van wie hij grote posters op zijn kamer had hangen en danste op haar muziek), z’n vader Loudon Wainwright III (die ooit een lied met de titel “Rufus is a tit man” schreef), z’n zussen (die inmiddels allemaal muziek maken), Marianne Faithfull (zijn goede vriendin die als enige mag zeggen hoe “faggish” hij zich nu weer gekleed heeft), Judy Garland (waaraan hij een eerbetoon heeft gebracht) en Leonard Cohen (een grote held die onlangs nog een memorabel concert bracht). Verder ging het over zijn Amerikaanse vriend (“I believe in relationships now”), over de gay pride (in deze tijd zeer nodig, alhoewel het ook een tijd overgecommercialiseerd was), uitzinnige kostuums (hoe meer hoe beter, want je moet werken aan het rijtje foto’s bij je biografie die ooit zal uitkomen) en concertzalen (groter dan de HMH – goed geluid volgens Rufus – moet het niet worden). Hij flirt met het beroemd zijn, de glitter en glamour. Zijn favoriete craving is op dit moment niet voor niets het kopen van juwelen (gewoon om ze te hebben, niet om ze te dragen). De komende tijd wil Rufus zich toeleggen op het schrijven van een opera. Naar eigen zeggen om wat fans verjagen en minder beroemd te worden. Op een vraag uit het publiek naar oude opnamen die op de plank liggen te verstoffen maakte Rufus bekend dat deze ooit zullen worden uitgebracht. Verder was er nog een leuke referentie naar zijn naam. Een Southern taxichauffeur die naar zijn naam vroeg weigerde te geloven dat zijn naam werkelijk Rufus was. “If your name’s Rufus, I’m Michael Jackson!”. Volgens Rufus is zijn naam afgeleid uit het Latijn en had het iets met Caesar te maken. Ik heb het even nagekeken en Rufus betekent “de roodharige” of “de rode”. Na afloop vroeg Serge of Rufus wellicht zin had om nog even iets te spelen op de piano die achter hem stond, maar helaas… Wellicht had zijn gekuiste versie van “Gay Messiah” kunnen spelen. Toen hij ooit bij een optreden een aantal kleine kinderen op de eerste rij zag zitten, had hij voor de gelegenheid “baptized in cum” veranderd in “baptized in gummybears”.

Op de vrijdag was ik met Paul op stap. Het doel was vooral bijpraten, en dat deden we aan de hand van bezoekjes aan allerhande schrijvers en performers. The New Pornographers pakten we als eerste. Raar om dit soort muziek te horen in een chique zitzaal. Net toen ik tegen Paul zei dat als ze nu niet een bepaald liedje zouden spelen, dat we dan weg zouden gaan, kondigden ze het aan: “Sing me Spanish techno” en mijn avond was goed begonnen. Vervolgens bij toeval naar een van de salons voor Shalom Auslander wiens aanstekelijke presentatie over zijn afrekening met zijn joods-orthodoxe jeugd we beloonden met het aanschaffen van zijn laatste boek. Voorwoord in mijn exemplaar “God bless you. Just kidding…”. Daarna naar muziekjournalist Jon Savage die onder meer boeken over de punkbeweging en vooroorlogse teenagers op zijn naam heeft staan. Jon is ook al de jongste niet meer en maakte een paar rake opmerkingen over ouder worden. “Ik wil wel drugs nemen, maar ik word er ziek van. Ik wil wel dansen en rare bewegingen maken, maar ik heb fysiotherapie.” Ook bekende hij het eigenlijk wel heel prettig te vinden om lekker vroeg naar bed te gaan. Waarom zou je je daarvoor schamen? Na Jon Savage schoven we door en hadden we een prachtige plek in de damessalon voor Adri van der Heijden (die zichzelf graag A. F. Th. laat noemen). Ik vind het een vervelende man maar het interview was best nog wel aardig. Hij sprak over zijn polemiek met Arnon Grunberg, over de research die hij voor zijn onderwerpen pleegt te doen, over de mythe rondom de 7 bureaus waaraan hij aan 7 verschillende manuscripten werkt (waar!) en hij las een passage voor uit zijn laatste boek (baby gaat dood in buik van moeder). Daarna zijn we naar buiten gegaan naar het nieuwe toneelgebouw voor een fragment van de Scottish Night (Malcolm Middleton van Arab Strap met violiste Jenny Reeve van Strike the colours) en Badstofa, de IJslandse afdeling. Toen we de zaal binnenkwamen was er een volwassen kerel freaky aan het poetryslammen onder begeleiding van een nerd achter een doos computers. Achteraf had ik moeten weten wie dit was op het moment dat hij zijn speelgoedtrompetje tevoorschijn haalde. Dit was Einar Örn, de irritante voorman van de Sugarcubes! Zijn huidige bandje heet Ghostigital. Hierna zijn we naar buiten gegaan voor het afsluitende optreden van Yeasayer (wier plaat ik al weken grijsdraaide op mijn ipod) in de tent. Helaas had de mevrouw die de aankondigingen deed niet goed haar huiswerk gedaan en bleek ze ook geen talent te hebben voor de kunst van het luisteren. De band maakte het niet uit dat ze niet had gevraagd hoe de naam uitgesproken dient te worden (“Yeah-Sayer”) en waar ze precies vandaan kwamen. Ondanks het suboptimale geluid en de tropische temperatuur gaven ze een energiek optreden. Na afloop heb ik ze gecomplimenteerd met hun optreden en de plaat gekocht. Ze zijn erg blij met de goede recensies die ze hier hebben gekregen. Na afloop nog even een biertje gepakt in de Schlemmer en toen was het over.

Tien jaar geleden, ten tijde van zijn pianoalbum The Boatman’s Call, gaf Cave nog concerten in kerken, kathedralen en concertzalen met stoelen van zacht pluche. Ook de spoken word performances over zijn favoriete passages uit de Schrift stammen uit deze tijd. De “persoonlijke, intieme en door liefde verscheurde Nick Cave” was aan het licht gekomen. Alleen maar zitconcerten. Maar dat was toen. Er zijn wat albums overheen gegaan en Nick was inmiddels weer aan het rocken geslagen. In 2004 had Cave zijn roeping gevonden met zijn visie op slachthuisblues en gaf hij een enerverend concert in Amsterdam, waarbij klassiekers als Deanna werden uitgevoerd omlijst met een uitbundig gospelkoor, alsof ze voor niets anders gemaakt waren. Nick Cave in een kerk? Zeer zeker, dat zou een zwarte kerk zijn, met dikke vrolijke dames die in vervoering raken bij de uptempo klanken. Get ready for love, praise him!

Anno 2006 staat Nick Cave wederom te spelen voor een zwarte kerk. Ditmaal echter pikzwart gekleurd van de zwaveldampen. Drummer Jim Sclavunos en bassist Martyn Casey brengen een bak geluid waar je u tegen zegt, Warren Ellis mishandelt zijn viool en Cave slaat als een satan op de toetsen van de piano, al staande met zijn bekende wijdse armgebaren. De zaal wordt in het pluche van de stoelen teruggeblazen. Het is schrikken (en wennen) dat dit een zitconcert is, want je kunt geen kant op. De songs van Cave zijn onontkoombaar en worden recht in je gezicht uitgespuwd. There’s a war coming!

Nummers als Henry Lee krijgen een duivelse uitvoering, en ook “horribly old… like me…” Deanna wordt weer uit de kast gehaald, in de gospelversie. Heerlijk schmieren doet Cave bij God is in the house en een cover die hij zweert nooit meer te zullen spelen. Ondanks dat de stem van Cave bij Cannibal’s Hymn niet toonvast is, weet het nummer me toch kippenvel te bezorgen. Dat gebeurde ook bij klassiekers als Weeping Song, Ship Song en Mercy Seat.

Audience: “What’s with the moustache?” Nick: “It’s freedom! … Be glad we live in a country where it is allowed to wear moustaches. On the other hand, moustaches are allowed in any country” [paraphrased]

Cave pakt af en toe de gitaar ter hand, daarbij meteen erkennend dat hij niet weet hoe hij het ding moet bespelen. Maar dat deert niet. Het speelplezier is overduidelijk en Cave is in goeden doen. Hij reageert veel op het publiek. Twee encores, waarbij het publiek massaal naar voren toestroomt en er bijna een normale rocksfeer ontstaat.

Setlist volgt…

It’s spring again, so i’ll sing again, with these tulips from Amsterdam…

Naar eigen zeggen de eerste keer dat Morrissey optreedt in Amsterdam. En de eerste keer in 7 jaar dat hij in Nederland is. Het optreden begint meteen goed met First of the gang to die, van zijn vorige cd. Morrissey is gegroeid, niet alleen qua thematiek maar zeker ook qua postuur.

I am not so skinny anymore, but neither are you!

Morrissey gebruikt de volle breedte van het podium, neemt poses aan en schmiert dat het een aard heeft. Je vraagt je af of hij altijd zo ironisch is geweest.

De jonge band – die hem ook begeleidt op zijn laatste plaat – maakt een krachtige indruk. Pauken, percussie, koper, accordeon en synths compenseren voldoende voor de afwezigheid van een kinderkoor en string orchestra. Life is a pigsty krijgt een symphonisch arrangement, nog indrukwekkender dan op de plaat. Een archetypische Morrissey-tekst op de bombastische muziek die zijn laatste platen kenmerken.

Morrissey speelt nog een liedje van Mouth & McNeal en de keyboardspeler pompt een riedeltje Focus uit zijn instrument. Zo krijgt dit concert het Hollandse tintje waarnaar Morrissey bij zijn entree naar verwees. Het zal onze dronken Engelse vrienden niet opgevallen zijn. Op de melodie van “here we go” werd een aantal maal “Morrissey Morrissey Morrissey ” ingezet. “In England it’s quite normal for soccer fans to like Morrissey”. Tender hooligan…

Let me guess: British, right?

Alleen maar hoogtepunten, 4 Smiths liedjes, met als kritiekpunt dat slechts een encore en 5 kwartier spelen toch wel een beetje aan de korte kant is.

Hier wat fraaie foto’s: http://www.flickr.com/photos/tags/morrissey/
En hier is de setlist.

First Of The Gang To Die / Still Ill / You Have Killed Me / The Youngest Was The Most Loved / Reader Meet Author (“It is from an album nobody likes, that’s why we played it”)/ Let Me Kiss You / My Life Is A Succession Of People Saying Goodbye / Girlfriend In A Coma / I Will See You In Far-off Places / To Me You Are A Work Of Art / Life Is A Pigsty / Trouble Loves Me / How Soon Is Now? / Irish Blood, English Heart / A Song From Under The Floor Boards / I Just Want To See The Boy Happy / At Last I Am Born // Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me

Deze lijst zal ik aanvullen op het moment dat ik bewijzen kan dat ik bij een zeker album in slaap gevallen ben.

Relatief weinig bekende artiesten voor mij. Dat wordt dus veel huiswerk doen, opdat we in juli een mooi programma kunnen samenstellen.