De Publieke Omroep is een favoriete schietschijf. Het is dan ook niet vreemd dat de Publieke iedere regeerperiode onder vuur ligt. In de laatste jaren was de klacht dat de Publieke Omroep onvoldoende in staat zou zijn om publiek naar zich te laten kijken. De mensen die wel keken waren ofwel te oud en daarom niet interessant voor adverteerders ofwel geïnteresseerd in moeilijke programma’s over cultuur, politiek en wetenschap en daar keken dan weer niet genoeg mensen naar.

Om het probleem het hoofd te bieden ging de Publieke Omroep denken in doelgroepen. Marktdenken heet dat. Daarom vind je op Nederland 1 programma’s voor Gemakzoekende Burgers en Maatschappelijk Teleurgestelden en programmeert Nederland 2 voor de onwaarschijnlijke combinatie Participerende Burgers en Standvastige Gelovigen.

Het is makkelijk om lacherig te doen over de dappere pogingen van de Publieke Omroep om het volk aan zich te binden. It’s just television. Zorgwekkender is het wanneer je constateert dat het nieuwe regeerakkoord zich zonder problemen in marketingkretologie laat vertalen.

Het begint al bij de inleiding, waar de noodkreet van de Maatschappelijk Teleurgestelde beantwoord wordt:

Groot is de behoefte aan houvast, geborgenheid en een herkenbare eigen identiteit.

De Standvastige Gelovige herkent zich in de volgende passage waarin de levensvatbaarheid van de Palestijnse staat ondergeschikt lijkt gemaakt aan de expansiedrift van het beloofde land Israel.

Nederland blijft voorstander van een alomvattend akkoord voor het conflict tussen Israel en de Palestijnen. Een dergelijk akkoord kan pas stand houden met veilige en erkende grenzen voor Israel en een levensvatbare Palestijnse staat.

De Zorgeloze Spanningzoeker vindt de pil weer terug in het basispakket. In ruil daarvoor wordt abortus moeilijker gemaakt en komt het nieuwe kabinet met “alternatieven voor abortus”. Stamcelonderzoek is er daar geen van, het faciliteren van kindertehuizen wel.

De PvdA laat van zich gelden met een pakket homo-emancipatie voor allochtone religieuzen, waarvan de autochtone religieuzen uitgezonderd zijn, winst voor de christenpartijen. Christenambtenaren mogen hun homofobie onder het mom van “gewetensbezwaren” botvieren op homo’s die in het huwelijksbootje willen stappen en zo een gezin willen vormen. Dat het nieuwe kabinet op deze manier de willekeur van religieuze exotica een hogere waarde toekent dan de bescherming van het individu is een gotspe.

8 eieren, hard gekookt
1 avocado, zacht en rijp
10 sprietjes bieslook
Peper en zout
Tabasco
Olijfolie

2 uien
2 teentjes knoflook
1 zoete aardappel, geschild en in blokjes gesneden
1/2 flespompoen, geschild en in blokjes gesneden
1 kilo runderlap/sucadelap/riblap
3 tl komijn, uit de vijzel
1 kaneelstokje
5 gedroogde abrikozen, in reepjes gesneden
Olie
Peper en zout naar smaak

50 gram pijnboompitten
1 teentje knoflook
kikkererwten, geweekt, gekookt en uitgelekt
1 eetlepel (wijn)azijn
1 eetlepel komijn uit de vijzel
wat Worchestersauce
zout en peper uit de molen

Bak de pijnboompitten goudbruin in de pan van gisteren. Doe de met zout geplette knoflook erbij, draai het vuur uit en laat in de restwarmte eventjes garen. Maak in een klein bakje een dressing van de (wijn)azijn met de komijn, de Worchestersauce en wat peper. Doe de kikkererwten samen met de pijnboompitten in de pan en warm het op. Voeg op het laatste moment de dressing toe. Serveer warm. Vandaag combineerde ik het met risotto alla Milanese en wat blaadjes rucola. Nee, strak in de leer ben ik niet…

4 delen Tequila
2 delen Triple Sec
1 deel Grand Marnier
3 delen citrusmix (bestaande uit gelijke delen citroensap, limoensap en Rose Cordial Lime Juice)
gekleurd zout
veel ijs

Koel de cocktailglazen met ijs of haal ze uit de vriezer. Vul de shaker met ijs, voeg alle ingredienten toe en schud tot je er uitziet als Tom Cruise. Gebruik een keukenmachine of blender als je geen ambitities hebt om Tom Cruise te worden. Bevochtig de rand van het glas met een gebruikt citroen- of limoenpartje en zet het glas omgekeerd in een schoteltje kleurig zout. Voeg een paar ijsblokjes aan het glas toe toe en giet de drank in de glazen. Rietje erbij, limoentje op de rand en genieten maar!

Tip: Je kunt de Margarita voormixen (Tequila, Triple Sec en Grand Marnier) en in de vriezer (als je durft) of koelkast bewaren.
Tip: Omdat er Grand Marnier in deze Margarita zit wordt hij ook wel een Royal Margarita genoemd. De Grand Marnier maakt deze Margarita iets zwaarder. Hou je van iets lichter dan kun je de Grand Marnier vervangen door Triple Sec of Cointreau.
Tip: De citrusmix moet zowel bitter als zoet zijn. Ook hier kun je mee experimenteren. Ik heb laatst grapefruitsap toegevoegd in plaats van limoensap en dat werkte uitstekend (als je van bitter houdt). De Rose Cordial Lime Juice zorgt ervoor dat het voldoende zoet is. Enfin: naar eigen smaak aan de knoppen draaien.
Tip: De Orange Margarita wordt gemengd met sinaasappelsap en Cointreau.

via

Dat doen ze door muzikanten uit hun vertrouwde context te halen en het woord centraal te stellen, zoals gebeurde bij het interview met Rufus Wainwright op woensdag. Rufus werd in een kleine tent op het Lange Voorhout geinterviewd door de Belgische popjournalist Serge Simonart. Het gesprek ging over Barbara Bush (die Rufus gekend heeft voor ze presidentsvrouwe werd), Sean Lennon (met wie Rufus samenwoonde), z’n moeder Kate McGarrigle (van wie hij grote posters op zijn kamer had hangen en danste op haar muziek), z’n vader Loudon Wainwright III (die ooit een lied met de titel “Rufus is a tit man” schreef), z’n zussen (die inmiddels allemaal muziek maken), Marianne Faithfull (zijn goede vriendin die als enige mag zeggen hoe “faggish” hij zich nu weer gekleed heeft), Judy Garland (waaraan hij een eerbetoon heeft gebracht) en Leonard Cohen (een grote held die onlangs nog een memorabel concert bracht). Verder ging het over zijn Amerikaanse vriend (“I believe in relationships now”), over de gay pride (in deze tijd zeer nodig, alhoewel het ook een tijd overgecommercialiseerd was), uitzinnige kostuums (hoe meer hoe beter, want je moet werken aan het rijtje foto’s bij je biografie die ooit zal uitkomen) en concertzalen (groter dan de HMH – goed geluid volgens Rufus – moet het niet worden). Hij flirt met het beroemd zijn, de glitter en glamour. Zijn favoriete craving is op dit moment niet voor niets het kopen van juwelen (gewoon om ze te hebben, niet om ze te dragen). De komende tijd wil Rufus zich toeleggen op het schrijven van een opera. Naar eigen zeggen om wat fans verjagen en minder beroemd te worden. Op een vraag uit het publiek naar oude opnamen die op de plank liggen te verstoffen maakte Rufus bekend dat deze ooit zullen worden uitgebracht. Verder was er nog een leuke referentie naar zijn naam. Een Southern taxichauffeur die naar zijn naam vroeg weigerde te geloven dat zijn naam werkelijk Rufus was. “If your name’s Rufus, I’m Michael Jackson!”. Volgens Rufus is zijn naam afgeleid uit het Latijn en had het iets met Caesar te maken. Ik heb het even nagekeken en Rufus betekent “de roodharige” of “de rode”. Na afloop vroeg Serge of Rufus wellicht zin had om nog even iets te spelen op de piano die achter hem stond, maar helaas… Wellicht had zijn gekuiste versie van “Gay Messiah” kunnen spelen. Toen hij ooit bij een optreden een aantal kleine kinderen op de eerste rij zag zitten, had hij voor de gelegenheid “baptized in cum” veranderd in “baptized in gummybears”.

Op de vrijdag was ik met Paul op stap. Het doel was vooral bijpraten, en dat deden we aan de hand van bezoekjes aan allerhande schrijvers en performers. The New Pornographers pakten we als eerste. Raar om dit soort muziek te horen in een chique zitzaal. Net toen ik tegen Paul zei dat als ze nu niet een bepaald liedje zouden spelen, dat we dan weg zouden gaan, kondigden ze het aan: “Sing me Spanish techno” en mijn avond was goed begonnen. Vervolgens bij toeval naar een van de salons voor Shalom Auslander wiens aanstekelijke presentatie over zijn afrekening met zijn joods-orthodoxe jeugd we beloonden met het aanschaffen van zijn laatste boek. Voorwoord in mijn exemplaar “God bless you. Just kidding…”. Daarna naar muziekjournalist Jon Savage die onder meer boeken over de punkbeweging en vooroorlogse teenagers op zijn naam heeft staan. Jon is ook al de jongste niet meer en maakte een paar rake opmerkingen over ouder worden. “Ik wil wel drugs nemen, maar ik word er ziek van. Ik wil wel dansen en rare bewegingen maken, maar ik heb fysiotherapie.” Ook bekende hij het eigenlijk wel heel prettig te vinden om lekker vroeg naar bed te gaan. Waarom zou je je daarvoor schamen? Na Jon Savage schoven we door en hadden we een prachtige plek in de damessalon voor Adri van der Heijden (die zichzelf graag A. F. Th. laat noemen). Ik vind het een vervelende man maar het interview was best nog wel aardig. Hij sprak over zijn polemiek met Arnon Grunberg, over de research die hij voor zijn onderwerpen pleegt te doen, over de mythe rondom de 7 bureaus waaraan hij aan 7 verschillende manuscripten werkt (waar!) en hij las een passage voor uit zijn laatste boek (baby gaat dood in buik van moeder). Daarna zijn we naar buiten gegaan naar het nieuwe toneelgebouw voor een fragment van de Scottish Night (Malcolm Middleton van Arab Strap met violiste Jenny Reeve van Strike the colours) en Badstofa, de IJslandse afdeling. Toen we de zaal binnenkwamen was er een volwassen kerel freaky aan het poetryslammen onder begeleiding van een nerd achter een doos computers. Achteraf had ik moeten weten wie dit was op het moment dat hij zijn speelgoedtrompetje tevoorschijn haalde. Dit was Einar Örn, de irritante voorman van de Sugarcubes! Zijn huidige bandje heet Ghostigital. Hierna zijn we naar buiten gegaan voor het afsluitende optreden van Yeasayer (wier plaat ik al weken grijsdraaide op mijn ipod) in de tent. Helaas had de mevrouw die de aankondigingen deed niet goed haar huiswerk gedaan en bleek ze ook geen talent te hebben voor de kunst van het luisteren. De band maakte het niet uit dat ze niet had gevraagd hoe de naam uitgesproken dient te worden (“Yeah-Sayer”) en waar ze precies vandaan kwamen. Ondanks het suboptimale geluid en de tropische temperatuur gaven ze een energiek optreden. Na afloop heb ik ze gecomplimenteerd met hun optreden en de plaat gekocht. Ze zijn erg blij met de goede recensies die ze hier hebben gekregen. Na afloop nog even een biertje gepakt in de Schlemmer en toen was het over.

Ingredienten

200 g Mascarpone (de volgende keer alle 250 g gebruiken, ze zijn ervoor)
1,5 dl espresso (dit bleek wat veel, de volgende keer doe ik het met Nescafe-korrels)
2 dl koffielikeur, liefst Marsala maar Tia Maria of Amaretto is ook prima (dit is nooit te veel)
1,25 dl slagroom (dit bleek wat weinig, de volgende keer het hele bakje gebruiken!)
1 pak lange vingers
4 el witte basterdsuiker
2 eieren
2 tl cacaopoeder

Bereiding
Breng in een grote pan ruim water aan de kook. Splits de eieren. Klop in een steelpan de dooiers met 2 eetlepels basterdsuiker los. Hang deze pan in het kokende water en klop de dooiers tot een luchtige creme. Voeg al kloppend 4 eetlepels koffielikeur toe en blijf kloppen tot het een licht gebonden vla is. Laat deze afkoelen. Klop de espresso en 1 eetlepel basterdsuiker door de mascarpone. Klop de slagroom met 1 eetlepel suiker stijf. Klop de eiwitten stijf en spatel deze luchtig door de afgekoelde vla.
Leg de helft van de lange vingers naast elkaar in een schaal. Sprenkel de helft van de resterende koffielikeur erover. Verdeel hierover achtereenvolgens de helft van de vla, mascarpone en slagroom. Leg hierop de resterende biscuits en sprenkel de rest van de vla en mascarpone erover.
Garneer de tiramisu met toefjes slagroom. Laat de tiramisu in de koelkast in circa 2 uur door en door koud worden. Bestuif de tiramisu voor het opdienen eventueel met wat cacao.
(origineel, door mij aangepast)

Achter de schermen rommelt het, maar u als bezoeker ziet er nog niet veel van. Wanhoopt niet. Neem een abonnement op de RRS-feed en wacht tot u een ons weegt.

Tien jaar geleden, ten tijde van zijn pianoalbum The Boatman’s Call, gaf Cave nog concerten in kerken, kathedralen en concertzalen met stoelen van zacht pluche. Ook de spoken word performances over zijn favoriete passages uit de Schrift stammen uit deze tijd. De “persoonlijke, intieme en door liefde verscheurde Nick Cave” was aan het licht gekomen. Alleen maar zitconcerten. Maar dat was toen. Er zijn wat albums overheen gegaan en Nick was inmiddels weer aan het rocken geslagen. In 2004 had Cave zijn roeping gevonden met zijn visie op slachthuisblues en gaf hij een enerverend concert in Amsterdam, waarbij klassiekers als Deanna werden uitgevoerd omlijst met een uitbundig gospelkoor, alsof ze voor niets anders gemaakt waren. Nick Cave in een kerk? Zeer zeker, dat zou een zwarte kerk zijn, met dikke vrolijke dames die in vervoering raken bij de uptempo klanken. Get ready for love, praise him!

Anno 2006 staat Nick Cave wederom te spelen voor een zwarte kerk. Ditmaal echter pikzwart gekleurd van de zwaveldampen. Drummer Jim Sclavunos en bassist Martyn Casey brengen een bak geluid waar je u tegen zegt, Warren Ellis mishandelt zijn viool en Cave slaat als een satan op de toetsen van de piano, al staande met zijn bekende wijdse armgebaren. De zaal wordt in het pluche van de stoelen teruggeblazen. Het is schrikken (en wennen) dat dit een zitconcert is, want je kunt geen kant op. De songs van Cave zijn onontkoombaar en worden recht in je gezicht uitgespuwd. There’s a war coming!

Nummers als Henry Lee krijgen een duivelse uitvoering, en ook “horribly old… like me…” Deanna wordt weer uit de kast gehaald, in de gospelversie. Heerlijk schmieren doet Cave bij God is in the house en een cover die hij zweert nooit meer te zullen spelen. Ondanks dat de stem van Cave bij Cannibal’s Hymn niet toonvast is, weet het nummer me toch kippenvel te bezorgen. Dat gebeurde ook bij klassiekers als Weeping Song, Ship Song en Mercy Seat.

Audience: “What’s with the moustache?” Nick: “It’s freedom! … Be glad we live in a country where it is allowed to wear moustaches. On the other hand, moustaches are allowed in any country” [paraphrased]

Cave pakt af en toe de gitaar ter hand, daarbij meteen erkennend dat hij niet weet hoe hij het ding moet bespelen. Maar dat deert niet. Het speelplezier is overduidelijk en Cave is in goeden doen. Hij reageert veel op het publiek. Twee encores, waarbij het publiek massaal naar voren toestroomt en er bijna een normale rocksfeer ontstaat.

Setlist volgt…